به گزارش اتونیوز، وقتی لامبورگینی از یک سوپرکار جدید V12 پرده برمیدارد، معمولاً با رویدادی بزرگ روبهرو هستیم. ورود مورسیهلاگو بهعنوان جایگزین دیابلو، پایان دوران استقلال کامل این برند ایتالیایی و تکمیل مسیر تبدیل شدن آن به زیرمجموعه گروه فولکسواگن را رقم زد.
بااینحال، مورسیهلاگو همچنان یک لامبورگینی اصیل باقی ماند و نسخه پیش روی ما، یکی از نابترین نمونههای این نسل به شمار میرود. این مدل ساخت سال ۲۰۱۰ که قرار است توسط حراجی ساتبیز به حراج گذاشته شود، یک مورسیهلاگو معمولی نیست. این خودرو از مدلهای LP 670-4 سوپرولوچه یا SV است و یکی از تنها پنج نمونه لامبورگینی مورسیهلاگو SV محسوب میشود که به گیربکس شش سرعته دستی شیاردار مجهز شدهاند.
نگاهی به مشخصات و ویژگیهای لامبورگینی مورسیهلاگو SV
این خودرو آخرین مورسیهلاگو گیربکس دستی تولیدی به شمار میرود و با توجه به اینکه مدلهای بعدی یعنی اونتادور و روئلتو بهطور کامل قید گیربکس دستی را زدند، این مدل را باید آخرین لامبورگینی V12 تاریخ با کلاچ و گیربکس دستی دانست.
رنگ بدنه و تریم داخلی این خودرو نیز از طریق برنامه شخصیسازی Ad پرسونام لامبورگینی بهصورت کاملاً اختصاصی سفارش داده شده است. مورسیهلاگو که در سال ۲۰۰۲ معرفی شد، سبک طراحی لامبورگینی را با خطوط زاویهدار و ورودیهای هوای جانبی متحرک که بهصورت خودکار باز و بسته میشدند، دگرگون ساخت.
این نخستین لامبورگینی بود که زیر نظر آئودی از صفر توسعه پیدا کرد و از نسخه ارتقاءیافته موتور ۶.۲ لیتری V12 مدلهای دیابلو، کانتاش و میورا با قدرت اولیه ۵۸۰ اسب بخار بهره میبرد.
این حجم بعدها در نسخه فیسلیفت LP 640-4 به ۶.۵ لیتر و قدرت ۶40 اسب بخار افزایش پیدا کرد. پیشوند LP مخفف عبارت Longitudinale Posteriore (موتور طولی در عقب) و عدد ۴ نشاندهنده سامانه چهارچرخ محرک است که تمامی مدلهای جادهای مورسیهلاگو به آن مجهز بودند.
نسخه سوپرولوچه درواقع آخرین نفسهای مورسیهلاگو در خط تولید بود. این مدل که در سال ۲۰۱۰ و درست پیش از توقف تولید معرفی شد، به لطف سیستمهای جدید اگزوز و جرقهزنی و بهکارگیری زمانبندی متغیر سوپاپها، ۳۰ اسب بخار قدرت بیشتری به دست آورد.
همچنین ادعا شد که این مدل حدود ۱۰۰ کیلوگرم سبکتر از نسخههای استاندارد است و سیستم تعلیق آن برای کاربری در پیست تنظیم شده بود.
المانهای آیرودینامیکی پیشرفتهتری نیز روی خودرو نصب شد مثل بال بزرگ عقب که البته این نمونه خاص فاقد آن است. این خودرو یکی از معدود نمونههایی است که با باله درگ پایین سفارشی تجهیز شده؛ قطعهای که ظاهراً سرعت نهایی را از ۳۳۶ به ۳۴۱ کیلومتر بر ساعت افزایش میدهد.
این ویژگیها تنها نکات خاص این خودرو نیستند. این مدل تنها مورسیهلاگویی است که با رنگ جذاب مارونه اکلیپس رنگآمیزی شده؛ قهوهای متالیکی که پیشتر در نسخه نهایی دیابلو VT 6.0 SE استفاده شده بود. این رنگ بینظیر هماهنگی فوقالعادهای با رینگهای طلایی و کابین دورنگ قهوهای و کرم دارد. مورسیهلاگو توانست بهخوبی از پسِ وظیفه خود بربیاید و چهره آبرومند و پوستری ابرخودروهای لامبورگینی را وارد دهه ۲۰۰۰ کند.
این خودرو همچنین آخرین محصول تولیدی با پیشرانه V12 اصیل لامبورگینی بود زیرا سازنده ایتالیایی در اونتادور به سراغ طراحی کاملاً جدیدی رفت. آن سوپرکار علاوه بر حذف گیربکس دستی، تکنولوژیهای بیشتری را به همراه آورد و روئلتو نیز با پیشرانه پلاگینهیبریدی این مسیر را فراتر برد. به همین دلیل، این مورسیهلاگو واقعاً پایان یک دوران طلایی را روایت میکند.
آلبوم تصاویر لامبورگینی مورسیهلاگو SV
