به گزارش اتونیوز، ولوو تراکس به تازگی فاز عملیاتی تستهای جادهای نسل جدید کامیونهای سنگین خود را آغاز کرده است که از هیدروژن به عنوان سوخت اصلی در موتورهای خود (ICE) استفاده میکنند.
این اتفاق تلاشی هوشمندانه برای حفظ مزایای مکانیکی موتورهای سنتی و در عین حال، حذف آلایندگی هاست. طبق بیانیه رسمی ولوو این فناوری بهویژه در مناطقی که محدودیتهای زیرساختی برای شارژ سریع باتری وجود دارد کارایی عملیاتی (Operational Efficiency) بالاتری نسبت به خودروهای تمام برقی نشان میدهد.
کالبد شکافی فناوری HPDI: تمایز مهندسی ولوو
نقطه ثقل این پروژه بهرهگیری از فناوری تزریق مستقیم پرفشار (High Pressure Direct Injection) است که با همکاری شرکت Cespira توسعه یافته است.
برخلاف موتورهای هیدروژنی با احتراق جرقهای که معمولا با باگ هایی نظیر بک فایر و کاهش توان مواجه هستند، سیستم HPDI بر پایه سیکل دیزل عمل میکند.
در این تکنولوژی ابتدا مقدار بسیار اندکی سوخت پایلوت (معمولاً سوختهای زیستی یا دیزل تجدیدپذیر) تحت فشار بالا به سیلندر تزریق شده تا شرایط احتراق تراکمی (Compression Ignition) فراهم گردد.
بلافاصله پس از آن هیدروژن تزریق شده و با راندمان حرارتی بسیار بالا مشتعل میشود. این ساختار اجازه میدهد تا کامیونهای هیدروژنی، منحنی گشتاور و توان خروجی مشابهی با نسخههای دیزلی داشته باشند در حالی که آلایندگی دیاکسید کربن آنها در چرخه Well-to-Wheel (از چاه تا چرخ) به صفر نزدیک میشود.
موتورهای هیدروژنی ولوو: چالشها و چشمانداز بازار
اگرچه ولوو عرضه تجاری این کامیونها را برای پیش از سال ۲۰۳۰ برنامهریزی کرده اما موفقیت نهایی این تکنولوژی در گرو دو عامل خارجی است: گسترش شبکهی سوخت رسانی هیدروژن و کاهش بهای تمام شدهی هیدروژن.
همچنین، قوانین موجود در مناطقی نظیر آمریکا و اروپا نقش تعیین کنندهای در طبقه بندی این وسایل نقلیه به عنوان خودروهای با آلایندگی صفر ایفا خواهند کرد.
نتیجهگیری
پروژه اخیر ولوو نشان میدهد که موتورهای احتراق داخلی لزوما محکوم به فنا نیستند. با جایگزینی کربن با هیدروژن و ارتقای سیستمهای پاشش سوخت، میتوان قدرت و دوام مهندسی کلاسیک را با الزامات زیست محیطی قرن بیست و یکم آشتی داد. این کامیونها نه تنها یک محصول جدید بلکه بیانیهای فنی در دفاع از تنوع راهکارهای مهندسی در مسیر کاهش آلودگی هستند.